Werra en Weser van de mooiste kant

Van 31 juli tot en met 9 augustus hebben we mogen varen op drie prachtige rivieren: De Werra, de Weser en een heel klein stukje Fulda. We mochten de rivieren trotseren met zo’n 40 deelnemers, onder de inspirerende en goede leiding van Gerd Bode en Martin Volpers. De tocht werd georganiseerd vanuit het Regionale Kano Verband Niedersachsen. Als Nederlanders mochten we mee en daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt. Onder de 40 deelnemers waren en circa 10 van Nederlandse origine, zo bleef het voor ons een echte Duitse belevenis.  

Dit stukje is eigenlijk bedoeld voor onze vereniging de Dolfijnen. Maar Leen Braber (red. Kanotities) zag iets voorbijkomen op Whatsapp en greep me in de kraag om iets voor ons bondsblad te schrijven. Dus zowel voor onze kano vrienden en vriendinnen in onze club en daarbuiten: wat hebben we beleefd, wat was er leuk aan, viel er nog iets tegen en zouden we het weer doen?  Bij aanvang van de tocht merkte je al snel, dat veel mensen elkaar al kenden van hun eigen vereniging of van eerdere tochten. Toch werden de contacten weer verder uitgebreid en stond iedereen open voor  elkaar: voor een praatje, een advies of hulp. We hadden zelfs twee artsen in de groep, waardoor een lichamelijk probleempje snel werd opgelost. Vanuit onze club bestond de delegatie uit Carla, Maaike en ik.  Het was leuk dat zich ook vrienden uit een eerdere Mecklenburg kanotocht aansloten: Ronald en Sylvia en Kees en Petra. Helaas konden de laatste twee niet mee vanwege familieomstandigheden en dat gaat tenslotte voor! 

We startten in Eschwege en kregen daar een sticker met onze naam erop en een mooie sticker voor op de boot of thuis op de koelkast. Ben ik altijd weer blij mee. We sliepen bij kano- en roeiverenigingen en als de afstand te groot was, op een landelijke plaatselijke camping. Overal, echt overal, was het sanitair perfect en konden we de tentjes goed kwijt. Daarnaast werden we op de kanoverenigingen onthaald met een diner met salade, braadvlees en voor de liefhebbers een vegetarische maaltijd. Heerlijk en gezellig. De kampeerplekken waren in de buurt van stadjes. Dus we konden de vakwerkhuizen bewonderen en gebruik maken van de plaatselijke horeca en kruideniers. Onderweg waren er voldoende plekken voor koffie en natuurlijk overheerlijk gebak. 

O ja, we hebben ook nog gevaren. Op de Werra was het een uitdaging voor onze polyester boten. Polyethyleen is bij laag water wel zo prettig. Maar het is gelukt, helaas wel met enige grondberoeringen. Bij de avond briefing vroeg Gerd wie er minder dan drie aanvaringen had gehad met stenen…? Niemand dus.  Gelukkig waren de boten niet desastreus beschadigd, iedereen kon door. Het was leuk de diepere stukjes en doorvaarten te zoeken. Soms ging je achter iemand aan waarvan je dacht dat die het wel wist. Dat ging vaak goed, maar niet altijd. 

Even voor het overzicht, de plaatsen met de kilometers erachter. Je moet tenslotte niet de indruk krijgen, dat we daar een beetje hebben lopen feesten: Eschwege- Witzenhausen (39), Witzenhausen-Hann. Münden (23), Hann-Münden-Bad Karlshafen (46), Bad Karlshafen-Höxter (22), Höxter-Bodenwerder (44), Bodenwerden- Hameln (23), Hameln-Rinteln (29) en Rinteln-Minden (41).  Anekdote: Bij Hann. Münden namen we een verkeerde afslag en kwamen voor een zelfbedieningssluis te liggen. Dankzij de doortastendheid van Margit en de deskundigheid van Ronald, konden we er toch door en hobbelden we naar de Fulda sluis. Achteraf hebben we geboft, want de officiële route was lastiger door een vervelende overdraging.  En het varen? Ja, heerlijk!

Met prachtig weer en een steuntje in de rug van de Zug. Om er nou een “e-bike idee” aan te plakken, is teveel gezegd, maar 40 kilometer is voor een gemiddelde vaarder, die geen problemen heeft met 20 km vlak water, geen probleem en dus goed te doen. De gemiddelde leeftijd van de deelnemers lag rond de pensioendatum en niemand bleef achter.  Aan het slot van de tocht werden we in Minden onthaald met een overheerlijk buffet. De volgende dag konden we met een bus terug naar Eschwege en reed er ook nog een busje mee met  een trailer voor de boten. Zo goed geregeld allemaal!  Dus al met al een fijne aan te bevelen tocht. En zou ik het weer doen: zeker!

De tocht heeft voor mij alle elementen van een kanovakantie: rustig water, veel natuur, goede overnachtingsplekken, leuke stadjes en een gezellig eigen clubje en veel fijne mensen en perfect georganiseerd! 

Carla, Maaike & Willem

Dit stukje gaat ook naar de Kanotities op verzoek van de redactie. Nog wat Dolfijnen informatie: Carla, Maaike en Willem mochten de kleine kar van de vereniging gebruiken. Dat is prettig rijden en we konden zo ook de niet deelbare peddels, de bootswagens en de andere spullen goed kwijt. We hebben ons vroeg aangemeld omdat de deelname beperkt was tot 40 personen. Dat is ook een mooi aantal voor de verenigingen die overnachting boden om kampeerplek te kunnen bieden en een diner te organiseren.

Op de terugreis hadden we wat pech: We reden met de lege kar van het beginpunt naar Minden en in een file zag iemand de lengte van de kar niet en reed het achterlicht er af. We hebben adressen en telefoonnummers uitgewisseld, dus dat zal wel goed komen. We waren nu met drie Dolfijnen en daarnaast kanovrienden uit eerdere tochten. Het is een heerlijke tocht, vooral ook omdat het weer en de temperatuur mee zat. Met regen en kou zal het een ander verhaal zijn. Het is een rustige rivier en kan daarom zonder zwemvest en spatzeil worden bevaren. Al blijft dat natuurlijk aanbevolen. Deze tocht is interessant voor gezinnen, vaarders die rustig van oude stadjes en de omgeving willen genieten en die van kamperen zonder kramperen houden.

Dus al met al: Wij hebben ervan genoten en gunnen dat alle Dolfijnen!