Impressies van de Donau tocht zomer 2025

Gepubliceerd 13 november 2025

Impressies van de Donau tocht zomer 2025

Geschreven door Willem Kralendonk 1 oktober 2025

Met vijf leden van de Dolfijnen hebben we een gedeelte van de Tour International Danubien (TID) gevaren. De tocht is in totaal 2200 km, wij hebben daarvan 600 gevaren van Ingolstadt in Duitsland tot Bratislava in Slowakije. We hebben elkaar naar onze ervaringen gevraagd aan de hand van een aantal vragen. Ieder heeft de tocht op zijn/haar eigen manier beleefd. Dus daarom hier geen samenvatting maar de antwoorden van ieder voor zich. Nu hebben we de antwoorden random weergegeven, dus aan de lezer om de juiste Dolfijn bij de antwoorden te bedenken!

Vraag 1: Wat motiveerde je om deze tocht te gaan doen?

Clublid Richard heeft een presentatie gegeven over de Donau trektocht enkele jaren geleden. Direct kwam deze tocht op mijn wensenlijstje.

Maaike kwam met het idee en ik was direct enthousiast. De Donau, de langste rivier in West-Europa, afzakken! De grootste, georganiseerde kajaktrektocht van de wereld, met deelnemers uit 11 landen.

Ik wilde een meerdaagse tocht gaan doen in 2025 en deze diende zich aan doordat er al twee Dolfijnen mee zouden gaan. En, de tocht was goed georganiseerd door de Duitse en Oostenrijkse kanobonden, met maaltijden iedere dag.

Toen Richard jaren geleden een presentatie deed over deze tour dacht ik al lijkt mij leuk. Omdat mijn 30 jaar oude vouwboot niet de snelste is en ik zelf er ook van houd om rustig op mijn eigen tempo te varen leek me deze tocht leuk omdat er ook veel vouwboten aan meedoen (die over het algemeen langzamer zijn) en ik gelezen had over deze tocht dat mensen elkaar op vaartempo vinden. Daarnaast vind ik camperen erg leuk.

De Donau had voor mij een magische klank, ZO-Europa vanaf het water, snelle stroming, leuke groep om mee te varen, een uitdaging voor mijzelf.

Vraag 2: Wat vond je het leukst aan deze tocht?

Mijn beeld van de Donau is bijgesteld. Veel lage oevers en strandjes, echt snelle stroming. Een uitdaging. Het gezamenlijk afzien en beleven van de vele steden en dorpen onderweg.

Alles aan deze tocht was leuk. Door de stroming kun je veel meer kilometers varen op een dag en meer zien van deze prachtige omgeving. Soms even een dobber momentje gepakt om van het adembenemende uitzicht te genieten. Er zijn veel mooie strandjes waar je even kunt afkoelen bij warm weer.

De hele beleving van voorbereiding met Ingrid voor deelname aan de T.I.D. Van vertrek tot eind lekker basic bezig te zijn.

De afwisseling van het landschap en van de rivier.

De gezelligheid van de medevaarders en de ontvangsten door notabelen in de dorpjes/stadjes en natuurlijk onze dagelijkse gang naar koffie met Kuchen! Het varen was ook leuk en ontspannen.

Vraag 3: Wat viel je tegen, of wat was lastig?

We hebben een koude periode gehad met veel regen en daar was ik onvoldoende op voorbereid, maar dat kwam meer dan goed door de warmere dagen. Door de lage waterstand hadden we soms minder stroming en waren de landingsplaatsen soms lastig en gevaarlijk met veel grote stenen.

De zwaar beladen boten steile oevers en dijken op- en aftillen.

Mij viel de verzorging eromheen tegen. Gebrek aan voldoende sanitaire voorzieningen en slechte kwaliteit van de warme maaltijden.  Qua varen vond ik het 55 km stuk in Duitsland zonder stroming en met hitte heel uitputtend. De regen en harde wind in Oostenrijk leidden bij mij tot een zware verkoudheid.

De twee dagen achter elkaar van elk 60 kilometer met tegenwind en in mijn beleving weinig stroming vond ik pittig maar wel te doen.

Dat mijn lippen verbrand waren tijdens de zonnige dagen op het water. Gevolg dikke korsten op mijn lip. En de jeukende muggenbulten op mijn benen. Ook werd ik gelijk enorm verkouden op mijn luchtwegen. Dit nam energie weg van mijn fit en vitaal zijn.

Vraag 4: Je ging met een grote groep mensen uit allerlei landen, hoe was dat?

Gezellig! Het waren meestal dezelfde mensen, die tegelijk wegvoeren en ook tegelijk op de kampeerplek waren, zoals Markus uit Duitsland en Jose uit Portugal. Die stonden je dan al op te wachten.

Leuk om zoveel nationaliteiten te ontmoeten.

Je merkt dat mensen toch in hun eigen bubble blijven. Taalproblemen spelen een rol. Soms doe je bewust moeite om met anderen in gesprek te komen en dan krijg je leuke inzichten hoe een ander over iets denkt.

Het was een hele nieuwe en mooie ervaring om te zien dat er 100 mensen starten en genieten van de T.I.D. Een tijdelijke community bubbel )

Dat was leuk al waren er wel wat taalbarrières. De grootte van de groep was geen probleem, iedereen werd de ruimte gegund die hij of zij nodig had. Meer dan honderd deelnemers ieder met hun eigen manier van doen. Heel bijzonder dat dat allemaal zo ging. Dat is blijkbaar de TID!

Vraag 5: Wat zijn voor jou de mooiste ervaringen, qua varen, omgeving, samenzijn, etc.?

De lange afstanden iedere dag varen op de Donau. Het zien van talloze kastelen, de Abdij Melk en ruïnes langs de oevers. Aan land te gaan bij stadjes zoals Grein. Het bezoeken van steden o.a. Passau en Wenen. Veel gebouwen en steden zijn zo mooi intact gebleven al die eeuwen.

Willem, Jan en ik keken iedere dag uit naar een uur pauze houden in een Konditorei. Heerlijk zitten op een goede stoel en genieten van goede koffie met gebak en voet aan vaste wal zetten in een onbekende stad.

Mijn beeld van de Donau is bijgesteld. Veel lage oevers en strandjes, echt snelle stroming. Een uitdaging. Het gezamenlijk afzien en beleven van de vele steden en dorpen onderweg.

Dat is moeilijk kiezen, er waren zoveel mooie momenten! De Poolse buurman, die met sterke drank aan kwam zetten, waar ik dan een pools worstje bij moest(!) eten; de meditatieve lange peddelstukken langs groene oevers, aan de koffie in Wenen, samen in de Biergarten bij klooster Weltenburg…

De saamhorigheid vond ik mooi, je helpt elkaar waar nodig, er waren ook een aantal mensen die alleen waren gekomen en je had het idee dat ze elkaar al jaren kenden. Al was er ruimte om alleen te zijn als je dat even nodig had. Ik ben veel opgetrokken met een groepje met hetzelfde vaartempo.

Het was gewoon een heerlijke tijd, met fijne mensen, overal aardige verenigings vrijwilligers een mooie omgeving, leuke plaatsen, mooie strandjes, indrukwekkende sluizen en een zorgzame leiding. Een mooie historische en culturele tour door Wenen. Wij eindigden in de stad in de Action ;).

Vraag 6: Welke eisen stelt zo’n tocht aan je en aan je spullen?

Altijd zonnebrand en cacao boterstift met factor 50 smeren. Dus jezelf goed beschermen ook tegen muggen. Qua materialen, je leert ze veel optimaal te gebruiken.

Je moet goed ervaren zijn en kilometers gemaakt hebben. Onze voorbereiding dmv langere tochten was absoluut noodzakelijk. Qua uitrusting heb ik de beperkingen van zowel kajak als tent als slaapzak leren kennen en een aantal dingen al vervangen.

Ik was blij met onze lange dinsdag touren bij de vereniging. Wat de spullen betref: de kajakkar heeft heel wat te verduren: er is geen asfalt naar je kampeerplekje!

De organisatie voorzag in een praktische paklijst. Een goede boot is fijn, al voeren er allerlei soorten boten mee, van grote vouwboten tot snelle zeekano’s. Een karretje dag 50 kg aan kan is ook fijn. Zelf kon ik tijdens de tocht een ander karretje kopen, service van de TID. Ook is mijn luchtbed stuk gegaan. Jan wist Decathlon te vinden. De boot moet wel spullen kunnen vervoeren. Het is fijn wat extra conditie te hebben, daarom hebben we tevoren geoefend in het langer varen en in de boot zitten. Je hoeft niet te kunnen koken.

De paklijst van de TID is heel duidelijk. Van te voren spullen uitproberen zoals oa boord toilet om te kijken wat voor mij werkt.

Vraag 7: Zou je het nog een keer doen?

Niet de volle drie weken, al met al ben je dan vier weken op pad. Ik zou dan een dag of tien gaan. Voor mijn gezondheid was het iets te lang achteraf gezien. Maar het was het meer dan waard.

Ik vond het jammer om in Bratislava na drie weken te moeten stoppen. Ik had toen de smaak van vrijheid goed te pakken! Op naar een volgend avontuur.

Nee, ik vond de 3 weken meer dan genoeg. Als mijn antwoorden bij vraag 3 verbeterd zouden worden, wordt het aanvaardbaarder maar dan zou ik niet weer hetzelfde stuk willen varen. De gehele tocht van 2400 km duurt mij gewoon te lang.

Heel graag als ik de kans krijg. Maar dan na mijn pensioen.

Ja! Het liefst de hele tocht tot de Zwarte Zee! Maar zoveel vakantie heb ik helaas niet.

Tot mijn pensioen ben ik blij met elk kleine stukje dat ik kan varen van deze tocht als de gelegenheid er is.

De logistiek

We zijn met twee auto’s en de kleine trailer naar de tocht gereden. Ingolstadt is best een eind en we wilden relaxed aankomen. We mochten, doordat wij lid waren van de DKV en de TKBN bij de Kanu Club Limburg in Limburg an der Lahn overnachten en hun faciliteiten gebruiken. Mooi dat er in het kano wereldje zo’n vertrouwen, is dat we gewoon de sleutel codes kregen! Moeten we koesteren! Na een gezellige avond en goede nachtrust gingen we naar Ingolstadt. Daar werden we welkom geheten door de Duitse tour leiding, kregen onze sticker en een vaantje en konden t-shirts met TID logo en route kopen. Hier lekker gegeten, met bier natuurlijk.

De volgende dag konden we de auto’s en de trailer naar Winzer brengen aan de grens met Oostenrijk. De chauffeurs werden met een bus weer naar Ingolstadt gebracht.

De volgende dag starten we de tocht. Tijdens het traject door Duitsland kwamen we dingen tegen die we in onze uitrusting misten of kapot waren gegaan. De leiding had geregeld dat er iemand van een Duitse kano/watersport winkel langs kwam, we konden tevoren via internet het nodige bestellen, zo moest er een 50 kg+ karretje komen voor Willem’s boot.

De rest van de route ging voor ons zonder problemen. Als ze er waren dan werden die door de leiding opgelost. In Winzer namen de Oostenrijkers de leiding over. Zij waren verbonden aan de Weense Kano club. Uiteindelijk belanden we in Bratislava. Nèt in Slowakije, leuk voor de bucket list. Daar werden na een dag de kano’s op een grote trailer geladen en werden we met de bus naar Winzer gebracht. Daar hebben we ook overnacht. Ook weer  Limburg aangedaan en heerlijk gegeten met een uitbundige borrel om de veertig jarige verjaardag van de boot van Carla te vieren.

De volgende dag kwamen we op een mooi tijdstip weer in de thuishaven en werden welkom geheten door familie die het bijna vier weken zonder ons hadden moeten doen. Dus al met al  een fijne tocht, hier en daar wat primitief, maar de inzet van de vrijwilligers, clubs en gemeenten was hartverwarmend!

                                                                              -o-o-o-